พร อันทะ Sat 23 May 2009 16:23:05
ในรอบหลายปีที่ผ่านมา ผมมุ่งมันที่จะศึกษาเรื่อง XHTML เป็นสำคัญ โดยที่คิดเพียงแค่ว่า เดี๋ยว HTML มันก็คงล้มมลายไป
แต่ไม่เลย
ระหว่างทางนั้น W3C ได้กระชาก HTML5 เข้ามาไว้ในอ้อมอก ครั้งแรก ผมนึกว่าจะเอามาดอง แต่ที่ไหนได้ W3C เอามาพัฒนาจริงๆ แต่เปลี่ยนแปลง Specification ตามสมควร เพื่อไม่ให้เกิดความทับซ้อนกับ XHTML2 ที่จะปล่อยออกมา
พร อันทะ Wed 20 May 2009 08:54:05
เป็นเพราะผมห่างหายจากการอ่านหนังสือไปนานหรือเปล่า ทำให้ผมเป็นเหมือนคนพูดจาไม่รู้เรื่อง หรือเพราะผมหมกมุ่นกับการเขียนโปรแกรมมากเกินไป ที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้
หรือ เพราะความจำเป็นของตัวตนที่มันต้องเป็นแบบนี้
อยู่ดีๆ วันก่อนผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองขึ้นมาลอยๆ ขณะกำลังไขกุญแจเปิดห้อง ?กูมาเดินอยู่ตรงนี้ทำไมวะ? เป็นคำถามโง่ๆ ที่ไม่ต้องการคำตอบ อาการสงสารตัวเองเกิดขึ้นแบบเฉียบพลัน และวันนั้นทั้งวันก็ไม่ต้องเป็นอันทำอะไร เอาแต่คิดว่า ?กูมาอยู่ตรงนี้ทำไม?
มันเหมือนความบ้า ก็ใช่ เพราะว่ามันบ้าจริงๆ นี่เองที่ต้องเป็นอย่างนั้น ไม่งั้นคงไม่เป็นอย่างที่เห็นนี่หรอกใช่ไหมครับ
พร อันทะ Sat 07 March 2009 09:32:03
แตกต่างกันอย่างไรบ้างกับการผลิตมาเพื่อจำหน่าย และผลิตมาเพื่อบริโภคในครัวเรือน อย่างแรก ก็บอกแล้วว่าผลิตมาเพื่อจำหน่าย อย่างที่สองก็ผลิตมาเพื่อเลี้ยงชีพในครอบครัว เฉกเช่นครอบครัวของผมเองที่ปลูกข้าวเพื่อกินในครัวเรือน แต่ทำสวนแตงร้านเพื่อขาย
มีครั้งไหนไหมที่ข้าวที่ปลูกไว้แล้วไม่พอกินได้ตลอดทั้งปี คำตอบคือไม่มี แล้วมีครั้งไหนไหม ที่สวนแตงทำออกมาแล้วราคาถูกจนไม่คุ้มกับเงินที่ลงทุนไปจนไม่กล้าเก็บผลิตผลไปขายเพราะเกรงว่าค่าน้ำมันรถจะทำให้ขาดทุนมากกว่าเดิม คำตอบคือ มี
ครอบครัวของผมทำ หมายถึง พี่ชาย พี่สาว ที่อยู่ที่บ้านทำ ถ้าเมื่อใดก็ตาม ที่แตงออกจากสวนเมื่อไปถึงตลาดแล้ว ได้กิโลกรัมละ 2 บาทเมื่อไหร่ นั่นคือหายนะอย่างแท้จริง
ก่อนขาย แตงจะถูกแพ็คเป็นถุง แยกออกเป็นสามประเภท มี แตงดี แตงงอ และอันที่สามเพิ่งโผล่มาให้เห็นคือ แตงก้าง อันนี้แพงสุด เพราะเมื่อมองดูแล้วมันโคตรงามจริงๆ (ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง แตงงามเพราะยา) ตามราคา เมื่อประมาณต้นเดือนธันวา 2550 ที่ผ่านมา (5 ธ.ค. ณ ตลาดเมืองทอง อุดรฯ) ผมมีโอกาสได้ไปส่งแตงที่ตลาดขายส่งกับพี่สาว ราคาแตงก้างอยู่ที่ 110 บาท ต่อ 1 แพ็ค แตงดี 100 บาท และแตงงอ 80 บาท แต่ราคามีขึ้นลงทุกวัน วันก่อนพี่ชายผมบอก ตอนนี้แตงก้างอยู่ที่ 35 บาท (1 ถุง เท่ากับ 10 กิโลกรัม) ไม่ต้องพูดถึงแตงดี กับแตงงอ
เคยมี ที่ราคาแตงตกต่ำ จนพี่ๆ ของผมปล่อยให้ชาวบ้านไปเก็บกินฟรีๆ เพราะไม่คุ้มค่าแก่การเก็บเกี่ยว แต่ผมยังไม่เห็นว่าพี่ๆ ของผมขนแตงไปโยนทิ้งต่อหน้านักข่าวที่ไหนในช่วงราคาแตงตกต่ำ อาจเป็นเพราะยังไม่ถึงขั้นนั้นหรือว่าพี่ผมรู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีรัฐบาลหน้าไหนแก้ไขได้
พร อันทะ Sat 24 January 2009 12:20:01
สิ่งที่ผมกลัวมากที่สุดตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา ที่ผมไม่ได้ขลุกอยู่ในวงการไอทีก็คือ กลัวตกข่าว ตามเทคโนโลยีไม่ทัน เพราะว่าวันหนึ่งข้างหน้าในไม่ช้า ผมก็คงไม่พ้นต้องกลับมาหากินกับมันอีกครั้ง
แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่า ผมบ้าไปเองคนเดียวเหมือนเดิม แต่ถึงยังไง ก็ยังต้องอัพเดทข้อมูล เรียนรู้เรื่องราวเพื่อที่จะมุ่งไปข้างหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปไหน แต่มันก็ไม่ได้ก้าวหน้าไปไหนนักหรอกเพราะทำหลายอย่างควบคู่กันไปเหลือเกิน
เรายังหวังพึ่งรัฐบาล หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังไม่ได้เต็มที่มากมายนัก อย่างที่เรารู้ๆ กันว่าการเมืองบ้านเรา เน่าในขนาดไหน ไม่ว่าจะเป็นองค์กรที่รับผิดชอบเรื่องเว็บโดยตรงที่วันๆ จ้องปิดแต่เว็บ ไม่รู้ว่าเยาวชนผู้ฝักใฝ่การงานด้านไอทีจะไปค้นหาข้อมูลเชิงลึกเพื่อที่จะเตรียมตัวทำการทำงานจะไปเรียนรู้เพิ่มเติมจากไป นอกจากเว็บต่างประเทศ หรือไม่ก็ช่วยเหลือกันเองเล็กๆ น้อยๆ ตามประสา
พร อันทะ Sun 14 December 2008 12:28:12
ผมเชื่อว่าในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งของใครก็ตาม ต้องพานพบกับการมองโลกในแง่ดีที่แสนดีของตัวเอง ช่วงเวลานั้นอาจจะมากอาจจะน้อยขึ้นอยู่กับแต่ละคน ในทางตรงกันข้าม เมื่อถึงจุดหนึ่งเหตุการณ์มันจะตรงกันข้าม คือมองโลกในแง่ร้ายสุดๆ
ตามหลักการทางพฤติกรรมของทฤษฎีควอนตัมแล้ว ความแน่นนอนคือความไม่แน่นอน ความเข้าใจคือความเข้าใจ ดั่งที่นักฟิสิกส์ทฤษฎีนาม ริชาร์ด ฟายด์แมน ได้กล่าวเอาไว้ ใครที่คิดว่าตัวเองเข้าใจในควอนตัม แสดงว่าใครคนนั้นไม่ได้เข้าใจมันจริงๆ หรอก
เพราะโดยหลักการใรความเป็นไปไม่ได้ยังมีโอกาสเป็นไปได้ และในทางตรงข้ามกันก็เกิดขึ้นได้เสมอ หรือ ใครที่เริ่มศึกษาเกี่ยวกับควอนตัมแล้วไม่เกิดอาการ งง ในตอนแรก ก็แสดงว่าผู้นั้นยังไม่ใกล้กับคำว่าเข้าใจ
กล่าวคือ อย่าเพิ่งไปด่วนตีความว่าตัวเองเข้าใจในควอนตัม
พร อันทะ Sat 29 November 2008 10:39:11
เรื่องที่คนไทยส่วนใหญ่กำลังกังวลร่วมกัน ณ ตอนนี้คงหนีไม่พ้น กังวลในสภาพความป่วยไข้ของประเทศ ที่นับวันยิ่งป่วยหนักไม่มีวี่แววว่าจะหายาขนานใดมารักษา ได้แต่นั่งมองดูตากันไปมาและทอดอาลัยสีนั้นที สีนี้ที
การนิ่งเฉยของผมก็ไม่วายถูกคนข้างๆ ครหาว่าไม่รักชาติ การออกไปเดินในที่ชุมชน ก็โดนบางคนคิดว่าเป็นสีนั้น สีนี้จนเกือบจะเป็นเรื่องเป็นราว กับล่าสุดที่ผมสะพายย่ามออกไปเดินเตร่ยามค่ำคืนในเชียงใหม่
ทุกวันนี้สิ่งที่ผมทำได้ก็คือเสพข่าวสารเฉยๆ แต่ไม่แสดงความคิดเห็นด้านการเมืองใดๆ ไม่ว่าจะกับคนใกล้ชิดก็ตาม ซึ่งก็คงจะเหมือนใครหลายคน เพราะอะไรนั้นเราคงไม่ต้องบอกกัน
แม้แต่เรื่องราวที่กำลังเขียนอยู่นี้ ก็ไม่ได้อยากจะเขียนมันออกมาในลักษณะที่เป็นแบบนี้ แต่อยากจะระบายในมุมมองของคนๆ หนึ่งในฐานะที่เกิดมาเป็นคนไทย กับเขาบ้าง
ผมสงสารประเทศไทย ผมสงสารตัวเอง
พร อันทะ Wed 24 September 2008 16:23:09
สิ่งที่ผมเสียดายที่สุดในชีวิตสิ่งหนึ่งนั่นก็คือ ?ผมไถนาโดยใช้ควายไม่เป็น? ทั้งๆ ที่ผมเป็นลูกชาวนาแท้ๆ แม้จะเป็นเพียงแค่การทำนาเพื่อกินในครอบครัว ไม่ถึงกับต้องเอาไปขาย แต่ก็ยังถือเป็นชาวนา ก็ยังดีที่ผมยังดำนา เกี่ยวข้าว ตกกล้าเป็น ผมไม่โทษพ่อของผม ที่ไม่ยอมสอนผมไถนา ท่านอาจจะอยากสอน แต่ว่าตอนนั้นผมอาจจะขี้เกียจไม่อยากเรียนรู้เองก็ได้ แต่คิดว่าคงไม่ใช่ สาเหตุน่าจะมาจากความขี้โรคของผมมากกว่า เพราะอีสานบ้านผมถ้าจะสอนลูกๆ จับไถก็ให้จับกันตั้งแต่ เก้าขวบ สิบขวบ และในช่วงนั้นผมยังเข้าโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น
เกือบยี่สิบปีผ่านไป ที่บ้านผมยังทำนา แต่ไม่เหมือนเดิม เพราะพ่อผมจากไปนานแล้ว เหลือที่นาไม่กี่ไร่ให้ลูกๆ จัดแบ่งกันทำกินต่อ ส่วนตัวผมต้องไปหาเอาเองข้างหน้าไม่มีมรดกหรือผืนดินให้ เพราะถือว่าเป็นลูกผู้ชายที่ได้รับการส่งเสียให้เรียนจบปริญญาตรีโดยงบ กยศ. ของรัฐบาลมาแล้ว
แต่ ทุกครั้งที่ผมเห็นควาย ผมยังรู้สึกเสียดาย เสียดายที่ผมไถนาไม่เป็น และควายมักจะสะท้อนกระจกให้ผมเห็นเสมอในเวลาที่ผมจ้องมอง
เสียใจ
ในวันนี้ วันที่ได้รู้ข่าวว่า 99.5% ควายไทยไถนาไม่เป็น จากควาย 1.57 ล้านตัวทั้วประเทศ ไถนาได้ประมาณ หกพันตัวและกำลังทำหน้าที่อยู่ประมาณแค่สี่พันตัว จนกรมปศุสัตว์ต้องเปิดโครงการสอนการไถนาให้กับควายและรณรงค์ให้ชาวนาหันมาใช้ควายไถนาเพื่อลดภาระค่าใช้จ่ายจากการใช้น้ำมันกับควายเหล็ก
พร อันทะ Sun 23 March 2008 13:08:03
ผมเกลียดเว็บประเภทไหนมากที่สุดหนะหรือ เว็บที่เวลาคลิ๊กลิงค์แล้วเปิดหน้าใหม่ไงครับ เครื่องผมมันแรงน้อย แรมน้อย เปิดหน้าใหม่ทีไร บราวเซอร์มันแดกแรมเพิ่มทุกที ทำเอาเครื่องช้า ที่สำคัญเว็บที่ผมเข้าบ่อยๆ มันก็ไม่มีการเปิดหน้าใหม่
พร อันทะ Mon 28 January 2008 01:49:01
ด้วยความอยาก หลังจากที่โหยหาสนามมานาน ครั้งล่าสุดที่ผมได้ไปวิ่งเล่น ออกกำลังกายด้วยการเล่นฟุตบอล ก็ครั้งกระโน้นที่ยังอยู่หาดใหญ่ ราวๆ เดือนพฤศจิกายน แต่ตอนนี้มันกรุงเทพ สนามบอล จึงหายากเป็นเท่าทวีคูณพร อันทะ Fri 11 January 2008 21:43:01
อยู่ อยู่ ผมก็เกิดคำถามขึ้นมาในหัวเฉยๆ ว่า เราเข้าใจหลักการการใช้งาน CSS และ XHTML แค่ไหนกัน หรือคิดว่าทั้งสองอย่างนั้นมันไม่สำคัญ คนที่กำลังเขียน CSS ทั้งหลายนั้นกำลังหัดเขียน โดยที่ไม่ได้สนใจโครงสร้างและขอบข่ายของงาน จริงๆพร อันทะ Mon 24 December 2007 17:01:12
อยู่ดีดี รดิสก็บอกผมมาว่า อยากเขียนบทความ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร ผมก็ตอบกลับไปว่า เหมือนกัน อยากเขียน แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรก่อนดี เพราะว่าเรื่องที่จะเขียนมันเยอะมาก ยาวเกิน หลากหลาย อาจจะบอกได้ว่า ตอนนี้พร อันทะ Mon 10 December 2007 01:50:12
ความฝันลมๆ แล้งๆ มันก็ยังเป็นลมเป็นแล้ง อยู่วันยังค่ำ ตราบใดที่ไม่พยายามใช้ลมและความแล้งที่มีให้เกิดประโยชน์ บางทีเราอาจจะเปลี่ยนความแล้งกลายเป็นความเปียก แล้ววันหนึ่งเราคงได้ ?ฝันแบบเปียกๆ? กันบ้างพร อันทะ Mon 10 December 2007 00:50:12
ผมเพิ่งซื้อหนังสือเล่มนี้มาอ่านยังไม่นาน อ่านยังไม่จบด้วยซ้ำ เป็นหนังสือ รวมเรื่องสั้นรางวัล ซีไรท์ ของประเทศลาว ประจำปี 2005 ว่าด้วยการจากลา และการพลัดถิ่นของคนลาวพร อันทะ Mon 10 December 2007 00:39:12
จำได้ไหมครับ ครั้งสุดท้ายที่คุณซักผ้าด้วยมือ คือเมื่อไหร่ ผมเพิ่งซักผ้า ด้วยเครื่องหยอดเหรียญเป็น เมื่อไม่นานมานี้นนี่เอง สมัยก่อนเด็กบ้านนอก ที่ต้องปั่นจักยานไปโรงเรียน วันละหลายสิบกิโล ขนาดนั้น ครอบครัวคงไม่มีเครื่องซักผ้าเครื่อพร อันทะ Mon 10 December 2007 00:35:12
สวัสดี : อยู่ดีๆ ผมก็คิดอะไรไม่ออก นอกจากคำว่า ?สวัสดี ประเทศไทย? อืมม ใช่เลย สวัสดีประเทศบ้านเกิดเมืองนอนตัวเองสักหน่อย ก็เลยกลายเป็น ไทยซีเอสเอส เวอร์ชั่นสวัสดีประเทศไทย ที่ไม่มีอะไร นอกจากเก็บของใส่กล่อง ประทับตราไปรษณีย์ แลพร อันทะ Wed 17 October 2007 14:11:10
ครึ่งเดือน, สองสัปดาห์, สิบห้าวัน หรือแล้วแต่จะประมาณการ นั่นคือระยะเวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่หาดใหญ่ ในช่วงเวลาดั่งที่กล่าวมาข้างต้น เงียบ เงียบ เรื่อย เรื่อย เอื่อย เอื่อย แต่ปรอดโปร่ง ทำให้มีความสุขกับการได้หยุดคิด หยุดวิ่งพร อันทะ Tue 25 September 2007 10:18:09
ความเมื่อยล้าจากการงานทำให้สมชาย ต้องกลับมานอนหมดแรงในห้องเช่า เก่าๆ นี่ทุกเย็น ไม่มีแม้เวลาจะคิดออกไปหาเรื่องราวครายเครียด หรือดูหนังสักเรื่อง เพื่อล้างสมองที่เหนื่อยล้า กับการสู้รบกับภาระงาน และเพื่อนร่วมงานมาตลอดทั้งวันพร อันทะ Fri 14 September 2007 00:42:09
ยามค่ำคืน ผมมักออกมานั่งที่ระเบียงหลังห้องชั้น 5 (อีกแล้ว) ฟังเสียงเขียดเสียงจิ้งหรีดและสารพัดแมลงร้องแข่งกัน ผสมกับเสียงยวดยานบนถนนข้างๆ บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ทรมานใจเท่ากับอยู่กรุงเทพฯ อากาศที่เย็นสบายกว่า บริสุทธิ์กว่าพร อันทะ Mon 27 August 2007 20:29:08
ช่วงเดือนที่ผ่านมา ผมไม่ได้เขียนบทความเกี่ยวกับ css หรือ xhtml เลย มีเพียง รดิส ที่พยายามทำหน้าที่อย่างขันแข็ง ในช่วงที่ผมแผ่วไป ขอบคุณเพื่อนไว้ จากใจของเพื่อน ผมไม่ได้มีงานประจำทำ ชีวิตวันๆ นั่งจมอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์พร อันทะ Sat 18 August 2007 12:45:08
เมื่อถึงวันนึง ตัวเราเองได้หันมามองแล้วถามใจของเราเองว่า จะเป็นอย่างนี้อีกนานไหม ทั้งๆ ที่รู้ว่า การอยู่กับอะไรบางสิ่งบางอย่างนานๆ แล้วไม่มีอะไรดีขึ้น มัน นรกขนาดไหน
พร อันทะ Thu 02 August 2007 07:27:08
สุขใด มีตามอัตภาพบ้าง ก็ดี พร ใด พึงได้ รับเอา อัน ใด เลือกได้ มุ่งไป ทะ นงไว้ ในใจ เพื่อนเอยพร อันทะ Thu 19 July 2007 10:16:07
พร อันทะ Thu 12 July 2007 23:15:07
พร อันทะ Fri 01 June 2007 11:25:06
ทำไมมันไม่คุยวะ หยิ่งว่ะ ไอ้นี่ แล้วมันจะเอา อีเมลล์มันมาเปิดเผย ให้คนเขา add เข้ามาคุยด้วยทำไม?? คำถามเหล่านี้ อาจเกิดขึ้นกับบางคนที่เอาอีเมลล์ เอ็มเอสเอ็นของผม เข้าไปไว้ในลิสต์ แล้วเห็นผมออนไลน์ ตลอดเวลาพร อันทะ Thu 03 May 2007 00:37:05
ผมนั่งนิ่งๆ ในแท๊กซี่ ระหว่างเดินทางไปทำงาน มาสองสามวันแล้ว มันไม่ใช่เรื่องปกติ ที่ผมต้องนั่งนิ่งๆ ขณะเดินทาง อย่างน้อยผมก็ต้องมีหนังสืออ่าน แต่ สองสามวันที่ผ่านมา มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
ผมนั่งเรื่อยๆ เอื่อยๆ มองดูรถรา และท้องถนนมากกว่า อาจจะเป็นเพราะหลายวันมานี่ กรุงเทพฯ ไม่มีแดดให้เห็น ก็เลยรู้สึกแปลกไป
พร อันทะ Sun 15 April 2007 13:46:04
ผมพยายามนึกว่า ผมมีความสนุกสนานกับเทศกาล สงกรานต์ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ หรือ ได้เปียก กับสงกรานต์ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ มันลางเลือน ระหว่าง 5 หรือ 6 ปีย้อนหลังพร อันทะ Tue 03 April 2007 11:28:04
พร อันทะ Tue 27 March 2007 22:46:03
พร อันทะ Sun 25 March 2007 20:17:03
ฤดูฝน พ.ศ. 2529 / อุดรธานี / บนหลังควาย
ฟ้าครื้มตั้งเค้ามาแต่ไกล ตามสไตล์ฤดูฝนแดนอีสาน ลักษณะอย่างนี้บอกได้คำเดียวว่า หนักแน่นอน ยอดไม้ปลิวไหวกับสายลมอ่อน อ่อน ไม่นานลมเริ่มแรงขึ้น เตรียมพร้อมหอบฝนห่าใหญ่ ปานพายุเข้ากระหน่ำท้องทุ่ง อย่างไม่ปราณีปราศัย และหนักหน่วงอย่างที่มันเคยเป็น
พร อันทะ Fri 16 March 2007 19:53:03
ป่านนี้ ขบวนรถไฟสายนั้น คงวิ่งเหยาะๆ เรียบชายทะเล มุ่งหน้าลงสู่ดินแดนใต้สุดของสยามเขตอยู่ ไม่มีข้ออ้างหรือคำทัดทานใดๆ ที่จะสามารถเหนี่ยวรั้งเจ้าของชีวิต ที่กำลังเดินทางกลับสู่ภูมิลำเนา ที่เธอได้จากมา เมื่อครั้งเรียนจบมหาวิทยาลัยพร อันทะ Sun 04 March 2007 12:12:03
พร อันทะ Sat 17 February 2007 13:06:02
Mother, do you think they drop the bomb? Mother, do you think they like this song? Mother, do you think they try to break my ball? Mother should I build the wall?พร อันทะ Tue 13 February 2007 18:04:02
พร อันทะ Fri 09 February 2007 13:46:02
ผมไม่กระดากปากที่จะบอกว่า ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือ อิอิ (เพราะผมไม่ได้บอกว่าผมอ่านหนังสือมาเยอะนี่หว่า กลัวทำไม ชอบอ่าน แต่อ่านได้เท่าที่อ่าน)พร อันทะ Tue 30 January 2007 11:20:01
พร อันทะ Sun 28 January 2007 19:03:01
ผมเขียนโปรแกรมไม่เก่ง เอ่อ ไม่ใช่ไม่เก่งดิ ไม่เป็น น่าจะเหมาะกว่า แต่ ก็พอเขียนได้น่า เพราะโปรแกรมที่ใช้ในเว็บไทยซีเอสเอส ผมก็นั่งเขียนไปเขียนมา แก้ไปแก้มาเองอยู่เรื่อยๆ เพิ่มความสามารถไปเรื่อยๆ จะว่าเขียนไม่เป็น
หรือไม่รู้เรื่อง php คงจะกลายเป็นเรื่องโกหกไป แต่ ไม่เก่ง ใช่ อือ ก็ มันเขียนไม่เก่ง จะให้ทำยังไงหว่า
ผมสงสัยมาก ถึงขั้นมากที่สุด ว่าส่วนใหญ่ คนไทยที่สนใจ CSS ถึงมีแต่ โปรแกรมเมอร์ ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเล็กน้อย ถึงปานกลาง มากในบางพื้นที่ ทะเลมีคลื่นสูงเล็กน้อย เรือเล็กไม่ควรออกจากฝั่ง ไม่เข้าใจ จนตอนนี้ เพราะว่า เรื่อง css ส่วนใหญ่ในต่างประเทศ เป็นเรื่องที่ Designer เขาพูดกันมากกว่า โปรแกรมเมอร์ ไม่ว่าจะเป็น เว็บดีไซน์ หรือกราฟฟิค ดีไซน์ แต่ไม่ใช่ว่า โปรแกรมเมอร์ ไม่ควรพูด ผมไม่ได้สงสัยหรือแปลกใจตรงนั้น แค่สงสัยว่า เว็บดีไซน์ ไทย ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน
พร อันทะ Sun 24 December 2006 06:09:12
๑. ผมชอบประโยคนี้มาก หลังจากได้อ่านมันบนปก พ๊อกเก๊ตบุค เล่มล่าสุด ของ นักเขียนนาม วรพจน์ พันธุ์พงศ์ ผู้ซึ่งได้ถูกขนานนามว่าเป็นนักสัมภาษณ์ ตัวฉกาจคนหนึ่งของเมืองไทย รวมทั้งงานเขียนที่ไม่ธรรมดา ผมติดตามอ่านงานของนักเขียนคนนี้ มาก็นานโข อาจจะไม่หมดทุกอย่าง ทุกเล่มแบบ แฟนพันธุ์แท้ แต่ก็เรียกว่าเยอะเอาการ
พร อันทะ Thu 21 December 2006 13:32:12
คืออาการแรกของการกลับมานั่งดู โค้ด ของเว็บ www.thaicss.com แห่งนี้ เว็บที่ผมเขียนขึ้นมากับมือ ออกแบบมากับมือ แต่คราวนี้ เมื่อมองดูกลับรู้สึก เหนื่อยหน่ายกับมันอย่างเต็มที่ เหนื่อยหน่ายที่ไม่สารมารถตอบคำถาม ของตัวเองหลายๆ คำถาม เหนื่อยหน่ายที่การทำงานไม่เป็นระบบ ระเบียบ ยิ่งเมื่อก้าวต่อไป ไม่ใช่แค่เขียนเว็บด้วย CSS XHTML ด้วยแล้ว อาการมันเริ่มออกพร อันทะ Mon 23 October 2006 12:17:10
ไม่ว่าจะนั่งท่าไหน นอนท่าอะไร เซงจิต จริงๆ ครับพี่น้อง ตอนแรกก็คิดวิธีแก้ไม่ออก เลิก เลิก นั่งไปไร้ประโยชน์ เข้าร้านหนังสือดีกว่า ได้ผลครับ ร้านหนังสือทำให้หายเซ็งได้ดีจริงๆ ไปจ๊ะเอ๋กับนิตยสารสารคดี ฉบับห้ามอ่าน แล้วก็หยิบมติชนสุ